Cios przeznaczenia

 Rudolf Steiner – GA 9 – Teozofia: dodatek nr 12. Intermediarius: B.S.

„Z wieczności człowiek sam decyduje o przyszłości”… ma to na celu wskazanie na szczególny sposób, w jaki dusza ludzka konstytuuje się w czasie pomiędzy śmiercią a nowymi narodzinami. Zrządzenie losu, które spotyka człowieka podczas życia w świecie fizycznym, może się wydawać, z punktu widzenia tego życia (fizycznego), że zawiera w sobie coś zupełnie przeciwnego do woli człowieka. W życiu między śmiercią a nowym narodzeniem działa w duszy siła przypominająca wolę, która daje człowiekowi skłonność do przeżywania tego właśnie ciosu losu. Dusza widzi, że niejako przylgnęła do niej niedoskonałość z poprzednich ziemskich żywotów – niedoskonałość, która miała swoje źródło w brzydkim czynie lub brzydkiej myśli. Między śmiercią a ponownymi narodzinami rodzi się w duszy impuls woli, aby naprawić tę niedoskonałość. Dusza zatem staje się przepojona skłonnością do pogrążania się w nieszczęściu w nadchodzącym życiu ziemskim, aby poprzez jego przetrwanie doprowadzić do równowagi. Po narodzinach w ciele fizycznym, gdy duszę spotyka jakiś ciężki los, nie ma ona pojęcia, że w czysto duchowym życiu przed narodzinami impuls, który doprowadził do tego ciężkiego losu, został przez nią dobrowolnie przyjęty. To więc, co z punktu widzenia życia ziemskiego wydaje się zupełnie nie chciane, jest wolą samej duszy w życiu duchowym. „Z wieczności człowiek sam decyduje o przyszłości”.